Wystawa poświęcona kolekcji ceramiki w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie ukazuje bogactwo ponad sześciu tysięcy obiektów – od prostych naczyń użytkowych po prace tworzone w duchu „sztuki ludowej”. Jej centrum stanowi glina – materiał głęboko związany z miejscem, z którego pochodzi, i z rękami rzemieślników, którzy nadali jej kształt. Ekspozycja podkreśla, że każda bryła gliny jest zapisem relacji między człowiekiem, naturą i lokalną tradycją, a jej przemiana w ceramikę to zarówno proces techniczny, jak i zmysłowe doświadczenie dotyku i ruchu. Pokazywane obiekty pochodzą głównie z powojennych ośrodków garncarskich, takich jak Medynia Głogowska, Iłża, Chmielno czy Czarna Wieś Kościelna, z których każdy wypracował własny styl i technikę. Wystawa, choć stała, ma charakter otwarty – planowane rotacje eksponatów pozwolą na ciągłą reinterpretację zbiorów.