Wystawa ikon prezentuje duchowe i artystyczne dziedzictwo wschodniego chrześcijaństwa na ziemiach dawnej Rusi Chełmskiej i Lubelszczyzny – regionu, w którym przez wieki spotykały się tradycje łacińska i bizantyńska. Ekspozycja ukazuje złożone dzieje Kościoła prawosławnego i unickiego – od unii brzeskiej po dramatyczne wydarzenia XX wieku, w tym zniszczenia cerkwi w 1938 roku. Ocalałe ikony, uratowane m.in. dzięki ks. Michałowi Niechajowi, stanowią dziś bezcenne świadectwo minionych wspólnot i świątyń. Centralnym punktem wystawy jest pusty ikonostas – symbol utraconego sacrum, w którym ikony ułożono według typów ikonograficznych. Prezentowane wizerunki Chrystusa, Matki Boskiej i świętych ukazują zarówno kanoniczną tradycję Wschodu, jak i wpływy sztuki zachodnioeuropejskiej. Wystawa jest refleksją nad pamięcią, duchowością i przemijaniem, a zarazem hołdem dla wielokulturowego dziedzictwa Lubelszczyzny.