Opracowanie: Marek Wrede

Dawna Izba Poselska mieści się w przyziemiu Domu Wielkiego – rezydencji księcia Janusza I Starszego z początku XV wieku. Początkowo była reprezentacyjną sienią, w której odbywały się sądy książęce i obrady sejmu mazowieckiego. Po unii lubelskiej w 1569 roku Warszawa stała się stałym miejscem posiedzeń sejmu Rzeczypospolitej, a Dom Wielki przekształcono w gmach parlamentarny. Sala poselska otrzymała wówczas renesansowe sklepienia na trzech słupach według projektu Giovanniego Battisty Quadro, a w czasach Zygmunta III wzbogacono ją o barokowy wystrój. Obradowało tu około 170 posłów zasiadających w symbolicznym „kole obrad”, a między sesjami sala służyła uroczystościom dworskim. Po 1670 roku wnętrze przekształcono na pomieszczenia służbowe, a jego dawny kształt odkryto w latach 20. XX wieku; po zniszczeniach wojennych zostało wiernie odtworzone po 1971 roku, z freskami i piecami rekonstruowanymi na podstawie XVII-wiecznych kafli.