Wystawa: 25.09. – 07.11.2025 r.

Artystka: Małgorzata Pawlak

Kuratorka: Aleksandra Skrabek

Wystawa to poetycka refleksja nad naturą, śmiercią i ludzkim lękiem przed przemijaniem. Artystka, inspirując się światem przyrody i jego symbolicznymi odbiciami w kulturze, tworzy cykl czarno-białych obrazów noktowizyjnych, w których ślimaki – zwykle traktowane jako szkodniki – stają się metaforą delikatności, wytrwałości i nieuchronnego zniszczenia. Towarzysząca im rzeźba Krok zatrzymuje moment tuż przed zgnieceniem skorupki, ukazując napięcie pomiędzy życiem a unicestwieniem. Kontrastuje z nią obraz Nora, symbolizujący chwilowe poczucie schronienia. Motyw ulotności powraca w przedstawieniu chryzantem przysypanych śniegiem – obrazie końca i pamięci. Odwołując się do literatury, od Gwiazdy porannej Knausgarda po Epos o Gilgameszu, Pawlak snuje uniwersalną opowieść o kondycji człowieka, który – jak Gilgamesz – biegnie po stepie w poszukiwaniu sensu życia wobec nieuchronnej śmierci.